دوباره بخوانیم:

                 شاد بخوان غم دیگران  را که فهمیدن غم دیگران جای شادی دارد.((ع.موج))

                                     

 

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 

                                                    خواب سرد

 

آنان   که    از    شلوغی   دنیا    می نالید                آنان  که   به   تک   بودن   خود   می بالید

 

خوشحال    باشید    یکی   دیگر  کم    شد             یک  قلب   دیگر  شکست  و کمر  خم   شد

 

پدری    دید     دخترش      گریان     است                 از   نبود   نان   در   سفره     نالان    است

 

دید    دختر     پدر    دگر     خسته   است                  از   فشار   روزگار   تن    گسسته     است

 

گفت:     پدر     کمک    چگونه    تو   را                  می توانم      کنم      در     این      غوغا ؟

 

پدر    سرش    به    زیر    بود   و   خجل                  مانده    بود    پای     زندگی     در       گل

 

از  سر   اجبار   ر و    به   دختر    گفت:                  پول    می خواهیم    برای    نان  ،  هنگفت

 

گر  تو   خواهی   که   مرا   شاد   کنی                     و  از     این    همه    غم    آزاد    کنی

 

بگیر  و   ببر   سبد   سوسن    و    سنبل                   و بگو   بر   سر  چهارراه   گل   دارم   گل

 

با    تبسم    به    مردم      گل     بفروش                  هیچ  سخن  مگو  خموش  باش  و  خموش

 

هرگه  که  چراغ    قرمز   شد   تو   برو                  هرگه  چراغ  سبز  شد   به   پیاده   رو   دو

 

دختر      که       غم       پدر      می دید                   رو     به      پدر       شاد          می خندید

 

دختر       کوچک      بزرگ        فهمیده                   که تا به حال  زندگی  را از  نزدیک    ندیده

 

خوشحال بود  که دیگر  بزرگشده است                  همراه پدر در این(زمانه ی گرگ)شده  است

 

گریه    نان    دگر    در     سر    نداشت                   خوش    خیالی    پدر   در   ذهن     گذاشت

 

فردا    پدر    او    را    با    خود     برد                    اما   دختر  در  این  شلوغی  تاب    نیاورد

 

یک پسر  که  می آمد  از   بالای    شهر                    سوار    بر   ماشین   آخرین    مدل     پدر

 

با   سرعتی    که   نور   به   خود   ندید                    آمد   و   جان    دختر   از    پدر       دزدید

 

دختر  در    میان    خیابان   زندگی  مرد                     دسته  گل  فروشیش   را هم  با  خود   برد

 

بازم    در    درون    سفره    نان   نبود                     حالا  در  کنار  سفره هم دختری  گریان نبود

 

دیگر  دختر  غم  نان   در   سر  نداشت                      آخر   اصلاّ    دختر   دیگر   جان     نداشت

 

فقط    پدر    بود    نشسته     و    خیره                       به    عکس    دختر     شاد   روشن   تیره

 

آری  پدر کمرش  خرد  شد   و  شکست                       حال  دیگر  نه نان بود و نه زندگی در دست

 

راستی     آن     پدر     پسر      پولدار                       آمد    و   گفت  :  سرکار   دست   نگه  دار

 

این دختر اصلاّ چرا در  خیابان است ؟!                        و   چنین   است   و  داستان  چنان    است

 

و   بله   تقصیر کار   این    پدر   است                        او     مقصر    مرگ     این    دختر   است

 

وگرنه  پسر من  قرص  شادی   خورده                       اصلاّ  انگار  نه  انگار  که  فردی  مرده!!!

 

پدر   دیگر  مانده  بود     تنهای    تنها                        دیگر هیچ اثری در خانه از دختر نبود بر جا

 

آخر دخترفقط همان یک لباس را داشت                        که  آن هم  با  خود  برای  آن  دنیا  برداشت

 

فقط پدر بود در خانه ی سرد و،   خیره                         به  عکس  دختر  شادی  که  حال  بود  تیره

 

                                                                                                    26/8/1386 ((ع.موج)) 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -     

 

                                      خواب رفتگان

 

شاعری   آمد   و    رفتش    بی خبر                        نه   از  او  شعری  بماند، نه  یک   اثر

 

روزگاری    گشته   این گونه  شگفت                       که   بزرگان   مانده اند   در   کار   لفت

 

هر که   می آید   فقط   در   ذهن   او                       رفع    معایش     بود       بی  گفت و گو

 

مردمان  با   هم  رفیقند   نیک   نیک                       می زنم بر  واژه ی  نیک    حال     تیک

 

لیک  آن  دم  که  قدح  بی باده   گشت                      هیچ کس  با  من  در این   دریا    نگشت

 

پول   می خواهد    زمین   ما    چنان                       که    زمین    شوره زار   آب        روان

 

در  جهان  آن که  سلاحش  پیش بیش                      حال  گشته   مالک   این   آب  و    کیش

 

دور   رفتیم    حال    برگردیم      دگر                       در  همین  شهر  کرده ام   هر دم     گذر

 

چه    تفاوت     دیده ام      جل العجب                       خانه ای  قصر  و  دگر  در  یک    وجب

 

ماشین ها   بود  به جایی   رنگ رنگ                       وان   دگر  جا   همه   همرنگ    خدنگ

 

جنس   آن ها   هم   تفاوت ها   عیان                

/ 108 نظر / 39 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مهدی بوترابی mehdi boutorabi

[نیشخند][گل]ببخشید چند روز نرسیدم بیش از یکی دو تا یادداشت آپ کنم و مهمتر اینکه نتونستم به کامنتها جواب بدم. شرمنده[خجالت] جبران شدنی نیست ولی عذرخواستنی است.[چشمک]

مهدی بوترابی mehdi boutorabi

[نیشخند][گل]

علی روحی

سلام [گل][گل][گل][گل][گل][گل] هدیه اهل دل [گل][گل][گل][گل][گل][گل] زاول که حدیث عاشقی بشنودم جان و دل و دیده دررهش فرسودم گفتم که مگرعاشق و معشوق دواند خوهردو یکی بود من احول بودم [گل][گل][گل][گل][گل][گل] گاه ازغم دلبران برآتش باشم گاه از پی دوستان مشوش باشم آخر بچه خرمی زنم راه نشاط آخربه کدام دلخوشی خوش باشم [گل][گل][گل][گل][گل][گل] گفتم دل و دین برسرکارت کردم هرچیزکه داشتم نثارت کردم گفتا تو که باشی که کنی یا نکنی آن من بودم که بیقرارت کردم [گل][گل][گل][گل][گل][گل] ص97 ج 3 رمولانا کلیات شمس [گل][گل][گل][گل][گل][گل] شادکام و بهاری باشید [گل][گل][گل][گل][گل][گل] ندای عشاق بروزشد

بهمن

سلام وبلاگ زیبایی دارید خوشحال میشم به وبلاگ ما هم سری بزنید در صورت تمایل تبادل لینک کنیم منتظرتون هستیم [گل][گل][گل][گل] [گل][گل][گل] [گل][گل] [گل]

علی روحی

سلام [گل][گل][گل][گل][گل][گل] هدیه اهل دل [گل][گل][گل][گل][گل][گل] گنجینه ی اسرار الهی مائیم بحرگهرنامتناهی مائیم بگرفته زماه تا بماهی مائیم بنشسته به تخت پادشاهی مائیم [گل][گل][گل][گل][گل][گل] لب بستم وصد نکته خموشت گفتم درگوش دل عشوه فروشت گفتم درسردارم آنچه بگوشت گفتم فردابنمایم آنچه دوشت گفتم [گل][گل][گل][گل][گل][گل] ماباده زخون دل خود مینوشم درخم تن خویش چو می می جوشیم جان را بدهیم و نیم از آن باده خوریم سررا بدهیم و جرعه ی نفروشیم [گل][گل][گل][گل][گل][گل] ص98 ج 3 رمولانا کلیات شمس [گل][گل][گل][گل][گل][گل] بی عدالتی و تبعیض غوغا می کند [گل][گل][گل][گل][گل][گل] شادکام و بهاری باشید [گل][گل][گل][گل][گل][گل]