آسمان.دریا.خواب

پرها باز حال پرواز

>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

بوی باران را ببین

رسم پرنده پریدن بودن روزی

عمق آن جان را ببین

رسم انسان هم دویدن بود روزی

گل به گلدان را ببین

باغچه، خاک تازه می خواهد

دگر امروز

آن کسان

راحت خیالان را ببین

خواب در بیداری آن ها تماشا می شود هر دم

و ماهی خیس از دریای دیروزیست

که خشک گشته ولی حالا و امروزیست

<<زمانی آسمان مال خود من بود>>

زمانی ابرها رویای خوابت بود

زمانی بالشت در پشت بام آرام

و بالای سرت ماه و ستاره رقص کنان با جام

ولی حالا

ولی امروز

دمی هم با زمین خلوت نشاید کرد

نباید بود

نخواهد شد دمی خلوت همی یک دم

و ما ماندیم همی تنها

میان دشت و کوه، صحرا

عبور یاس نوروزی

عبور پیچک و آن قاصدک، اینجا

و مانده پای در گل ها

و مانده دل گرو در عطر آن گل ها

و مانده دل گرو در قرض های زندگی پیدا

که خود مقروض به خود هر روز

عبور از رسم هر روز افق هرگاه

عبور از ماه شب های سیاه چاه

عبور از رفتن و ماندن که رسمی دیرپا از رسم های ماست

همه یک روز می آیند

همه یک بار می خوانند

و می خواهند

و می مانند و می بینند

یک دم هم همه این را

همه در همهمه هر دم

و پرواز می شود آغاز

سکوتی سرد در عمق وجود هر نفر پیدا

دگر وقت، وقت عاشق گشتن گردیده است دگر حالا

و یک نجوا به گوش ما رسد آن راز

که پرها باز، حال پرواز

25/09/1388  ((ع.موج))

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

یک  نگه   بر   نقش   ماه  انداختی

سنگ زدی گفتی  که  کارش ساختی

سنگ  بر   ماهی  در  آب   انداختی

به  خیالت    کار    مه    را   ساختی

حال  ماه  بود   وسعتش  مه  پیکری

وسعتش   دور   از    نظر   بالاسری

تو    ولی   دیدی   مهی   کوچکترین

نقش   ماهی   که   فتاده   بر   زمین

به  خیالت  کوچک  است  و آن حقیر

با    کلوخی    وابماند     از     مسیر

حال  آن دم   که   تلاطم  شد  خموش

موج ها  رفتند  ز پیش چشم و هوش

باز   نقش    ماه    فتاد   بر  آب  شد

نقشه ات   بر  آن  نهاد   بر  آب  شد

باز  دیدی  که  مهی  در  حوض بود

وسعتش باز جلوه گردر دشت و رود

یک  نگه  بر  آسمان  کردی که چون

این  کدام  است  یا  منم حالا جنون؟!

فکر  می کردم  تمامش  این  بودست

کوچک است وخردودرآستین بودست

حال   اما   این   همه    بالا   کجاست

مانده ام  در  وسعتش  حالا  به راست

چه   جلالی   بود  و  من  غافل  بودم

پر ز نور و  من  چه  بی حاصل بودم

فکر   می کردم   تمامش  این  در آب

مانده بودم  سال ها هر شب به خواب

فکر  می کردم  تمامش  هست در آب

کرده ام  با  سنگ  خود  آن را خراب

سنگ  زدم  بر  آب  و موج آمد ز آن

خود   بکردم   ضایع   پیش   دیگران

ماه چو هر شب  مانده بود و ماه بود

آن  که   با   سنگی  خیالش  شاه بود

من  بودم  که  خوش  بودم  در ابلهی

بی خبر  از  جن  و  انس  و  آن پری

به  گمانم  حوض  من دنیاست و جام

من  به  سنگی  می کنم  آن  را  تمام

من   ندانستم   که  آن   بالاسر  است

وسعتش بیش از همه، مه پیکر است

به   خیالم   سنگ   در   آب   انداختم

کار    ماه    آب    را    من    ساختم

حال  اما   درک   کردم   ماه   راست

/ 0 نظر / 37 بازدید